ข้อความต่อไปนี้คัดลอกมาจากหนังสือ เดินสู่อิสรภาพ ของอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ อดีตอาจารย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่ไม่เห็นด้วยกับการที่มหาวิทยาลัยกำลังนำสรรพวิชามาเป็นสินค้าสำหรับค้าขาย จึงลาออกและเดินจากเชียงใหม่กลับไปเกาะสมุยซึ่งเป็นบ้านเกิดตัวเอง ระหว่างทางเขาได้มีโอกาสสนทนากับกฤษณะ พระเอกลิเกเร่ที่เล่นลิเกอยู่ในวัด ทั้งที่มีคนดูอยู่เพียงไม่กี่คน อาจารย์ประมวล พูดกับกฤษณะด้วยความชื่นชมว่า:
 "กฤษณะ คุณรู้ไหม คุณคือศิลปินที่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึกของผม คุณยิ่งใหญ่กว่าดาราที่เป็นซุปเปอร์สตาร์ในแวดวงบันเทิงของสังคมไทยทุก ๆ คนที่ผมรู้จัก ดารานักแสดงเหล่านั้นเขาแสดงเพราะเขาได้เงิน และเพราะเขาอยากได้เงินจึงเป็นนักแสดง เขาสู้คุณไม่ได้หรอก เพราะเขาป็นเพียงแค่ผู้รับจ้างแสดง แต่คุณคือศิลปินผู้แสดงจริง ๆ คุณเล่นลิเกมาตั้งแต่เด็ก และเล่นลิเกด้วยความสุขที่ได้เล่นลิเก บางวันคุณไม่ได้สตางค์เลยแต่คุณก็ยังเล่นลิเก เพราะคุณเป็นดาราลิเก ไม่ใช่คนรับจ้างเล่นลิเก ผมรู้ว่าคุณทำงานอย่างอื่นก็ได้ ถ้าคุณอยากหาเงิน แต่คุณเลือกที่จะเล่นลิเกทั้ง ๆ ที่รุ้ว่าบางวันไม่ได้เงิน คุณคือศิลปินผู้ยิ่งใหญ่เพราะใจคุณใหญ่กว่าเงิน เงินไม่มีอำนาจเหนือคุณ ผมนับถือคุณจริง ๆ คุณคือครูผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของผม การเดินทางของผมมีคุณค่าอย่างมากมหาศาลเมื่อผมได้เป็นเพื่อนคุณได้พบกับคุณ" (ประมวล เพ็งจันทร์ 230:2550)
จริง ๆ แล้วเรื่องราวของอาจารย์ประมวลกับกฤษณะนั้นยาวกว่านี้หลายหน้าจึงได้คัดลอกเฉพาะที่สรุปรวบยอดตอนท้ายมาหากสนใจ ขอแนะนำให้ไปหาหนังสือเล่มนี้อ่าน เมื่ออ่านแล้วจะรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่ของผู้เขียน อย่างน้อยหากคิดว่าทุกวันนี้หากเราจะกราบเท้ามนุษย์คนใดได้อย่างสนิทใจแล้ว อย่างน้อยบุคคลผู้นั้นต้องชื่อ "ประมวล เพ็งจันทร์"